دانلود زیرنویس فیلم و سریال

فیلم «حصیری» که اکنون در سینماها اکران می‌شود، همان‌طور که تریلر نشان می‌دهد، پرشور، رمانتیک و فوق‌العاده است.

اولیویا کلمن نقش یک زن ماهیگیر مجرد را در یک جامعه قرون وسطایی بازی می‌کند که در آن ازدواج به یک زن ارزش می‌بخشد. اگرچه او زنی مستقل و سرسخت است، اما اهالی روستا او را مسخره می‌کنند. یک روز او به سراغ بافنده محلی سبد، با بازی پیتر دینکلیج، می‌رود و از او می‌خواهد که یک شوهر حصیری برایش بسازد.

در این میان، الکساندر اسکاشگورد – بله، او زیر تمام آن گریم است – با پوشیدن لباسی کاربردی و آرایش پروتزی به یک مرد حصیری تبدیل می‌شود.

این ایده با الکس هیوستون فیشر و النور ویلسون آغاز شد که داستان کوتاه «شوهر حصیری» اثر اورسولا ویلز را اقتباس می‌کردند. هنرمندان کارگاه وتا، طراح آرایش پروتزی جو دانکلی و هنرمند اصلی جلوه‌های ویژه آرایشی سارا روبانو، فیلمنامه و تماسی از نویسندگان و کارگردانان دریافت کردند که به آنها گفتند: «ما می‌خواهیم این کار را به صورت عملی انجام دهیم.» دانکلی می‌گوید: «آنها یک قطعه هنری مفهومی زیبا می‌خواستند که دیدگاهشان را نشان دهد.»

این دو نفر ۱۸ ماه را فقط صرف تحقیق و توسعه کردند. از آنجا که مواد آرایش پروتزی برای تقلید از گوشت و پوست انسان ساخته می‌شوند، این کار چالش‌برانگیز بود. دانکلی می‌گوید: «این مرد از حصیر ساخته شده است، بنابراین ما باید آن را به روشی متفاوت انجام می‌دادیم.» او ادامه می‌دهد: «ما نظریه خود را آزمایش کردیم. فکر کردیم اگر بتوانیم رشته‌های بافت را جداگانه کنیم و کاری کنیم که آنها مانند فیبرهای عضلانی جداگانه حرکت کنند که حرکت او را هدایت می‌کنند، آنگاه او می‌تواند یک موجود حصیری هوشمند و باورپذیر باشد.»

اما آنها نمی‌توانستند آن را قالب‌گیری کنند، بنابراین این دو نفر به سمت نوآوری مدرن با استفاده از مجسمه‌سازی دیجیتال سه‌بعدی و چاپ سه‌بعدی سوق داده شدند.

آنها با اسکن کامل بدن اسکاشگورد شروع کردند تا بتوانند قطعاتی مخصوص او را مجسمه‌سازی کنند.

بافت حصیری پیچیده با استفاده از یک فرآیند چاپ لیزری پودری نسبتاً جدید ایجاد شد. دانکلی توضیح می‌دهد: «این یک حجم از الاستومر ترموپلاستیک است؛ شما یک لیزر به آن می‌تابانید و در نقطه کانونی لیزر، پودر ذوب می‌شود و می‌توانید بافت پیچیده و هندسه پیچیده را بسازید. پودر در بستر، رشته‌ها را در هنگام سفت شدن از هم جدا نگه می‌دارد.»

و چرا کلمن در صحنه‌های پرشور فیلم دچار معماری نیوز خراش نشد؟

تقریباً تمام لباس اسکاشگورد از ۵۰ قطعه مجزای چاپ سه‌بعدی تشکیل شده بود که قبل از دوخته شدن به لباسی از اسپاندکس نرم و انعطاف‌پذیر، برای شبیه شدن به حصیر رنگ‌آمیزی شده بودند – بنابراین هیچ کاه واقعی در کار نبود.

دانکلی می‌گوید: «این یک ماده نیمه‌انعطاف‌پذیر است، نه چندان متفاوت از حس لمس بافت حصیری واقعی.»

در مورد پروتزها، روبانو روی آرایش تمرکز کرد که شامل ۱۰ قطعه مجزا بود.

روبانو می‌گوید: «او وارد این لباس بسیار اندازه می‌شد و ما بین صندلی آرایش و آماده کردن او در لباس، بسته به مراحل مختلف، در رفت و آمد بودیم.» او ادامه می‌دهد: «ما گوش، کیسه‌های زیر چشم و لب داشتیم. یک قطعه زیر لب و یک قطعه فک داشتیم، و پیشانی بزرگ‌تر، بینی، استخوان‌های گونه و نقاشی دستی زیادی در اطراف چشمانش وجود داشت.»

موهای صورت او – ریش، مو و مژه‌ها – از موکا، یک فیبر ابریشمی نرم که از گیاه هاراککه استخراج می‌شود، ساخته شده بود. این ماده به آنها اجازه می‌داد تا رشته‌های جداگانه را به خود بافت گره بزنند تا بتوانند آن را مانند موی انسان کوتاه و حالت دهند.

نکته کلیدی این بود که اسکاشگورد زیر آرایش گم نشود. دانکلی می‌گوید تیم از نرم‌افزار انیمیشن سه‌بعدی استفاده کرد: «ما می‌توانستیم دامنه بیانگر صورت را ردیابی کنیم تا بتوانیم قابلیت حرکت برای بیان او را در بافت مهندسی کنیم.»

در مجموع، کمتر از دو ساعت طول کشید تا اسکاشگورد به شوهر حصیری تبدیل شود. روبانو می‌گوید: «در پایان کار، ۹۰ دقیقه طول می‌کشید.»

دانکلی اضافه می‌کند: «قطعه بزرگ دیگر این پازل خود الکساندر بود. چه همکار و بازیکن تیمی فوق‌العاده‌ای! او مقاوم بود. او بامزه بود. او بسیار متعهد بود. او مانند مجسمه در صندلی بی‌حرکت می‌نشست.»

آنها با یک مشکل کوچک روبرو شدند. روبانو فاش می‌کند: «او گرمایی است؛ لباس کمی گرم است و بهار مجارستان هم گرم بود.»

و در مورد آلت تناسلی حصیری چه؟

دانکلی می‌گوید: «حدس و گمان‌های زیادی در مورد مکانیسم کارکرد این و خطر احتمالی آلت تناسلی حصیری وجود داشته است. من فکر می‌کنم بافنده سبد، ماهر است. او به سراسر جهان سفر کرده است. او از هر فرهنگی نحوه بافتن را آموخته است، و فکر می‌کنم او دقیقاً می‌دانست چگونه یک آلت تناسلی حصیری را ببافد تا کاربرپسند باشد.»

روبانو این جزئیات را به طراحان لباس فیلم، آندراس دانیل توث و آتیلا گودنا-یوهاس نسبت می‌دهد. «آنها آلت تناسلی حصیری را برای صحنه کامل بدن در رودخانه ساختند. آنها کار بسیار خوبی انجام دادند زیرا خیلی دقیقه نودی بود، اما از اسپاندکس پف‌دار ساخته شده بود. بافت سه‌بعدی بود، بنابراین ابعاد داشت. از دور، آنها رنگ آن را به زیبایی مطابقت دادند.»

لطفا در صورت مشاهده مشکل در لینک دانلود از طریق فرم دیدگاه کاربران به ما گزارش کنید.